Reeds in 1876 kwam professor G. Lambert tot de wetenschappelijk gefundeerde stelling dat er in het Noorden van België steenkool moest te vinden zijn. Zijn leerling en opvolger André Dumont bevestigde en argumenteerde deze theorie opnieuw, doch de overheid reageerde niet op zijn voorstellen om proefboringen uit te voeren.

Uiteindelijk kon A. Dumont zelf, met enkele medewerkers, een exploitatiemaatschappij oprichten in 1898. In 1901 werd, aan de hand van een geslaagde boring, de theorie bevestigd en werd een eerste steenkoolmonster uit de Kempense ondergrond naar boven gehaald. Van dan af ging alles zeer vlug. Tal van groepen voerden boringen uit en dienden concessieaanvragen in. De eerste concessie werd pas in 1906 toegekend. Einde 1907 waren er reeds 9 concessies waarvan er uiteindelijk 7 uitgebaat werden (Winterslag in 1917, Beringen en Eisden in 1922, Waterschei en Zwartberg in 1924, Zolder in 1930 en Houthalen in 1939).
 

De kolenproductie in de Kempense Mijnen kende haar hoogtepunt na de tweede wereldoorlog en lag mee aan de basis van de nieuwe economische ontwikkelingen van België. In het begin van de jaren vijftig werd de mijnwerker de Ereburger van ons land genoemd.

In 1957 ontstond, ten gevolge van een overaanbod van goedkope aardolie, een ware steenkolencrisis en werden de mijnen verlieslatend. Zolder en Houthalen fusioneerden in 1964.
Zwartberg werd begin 1966 gesloten. De vijf resterende steenkolenmijnen, alle zwaar verlieslatend, gingen in 1967 op in de N.V. Kempense Steenkolenmijnen die de exploitatie met staatssteun verder zette.

De eerste oliecrisis en de daarmee gepaard gaande onzekerheid in de energievoorziening bracht mee dat de Kempense Steenkolenmijnen, die reeds tot sluiten gedoemd waren, plots opnieuw belangrijk werden als energiebron en als werkgever in crisistijd.
In het begin van de tachtiger jaren volgde een tweede oliecrisis waardoor de kolenprijzen op de wereldmarkt naar een historisch dieptepunt evolueerden. Toen stond het vast dat de Kempense Mijnen definitief verlieslatend zouden blijven en in 1986 werd tot sluiting beslist.
In Beringen werden de laatste kolen bovengehaald op 28 oktober 1989.
 

De Mijnstreek ademt erfgoed. In As, Beringen, Genk, Heusden-Zolder, Houthalen-Helchteren en Maasmechelen zitten verrassende collecties, zijn er betoverende plekken, hoor je ontroerende en verrassende verhalen. Velen daarvan hebben met het mijnverleden te maken, maar ook met de volkscultuur, de dialecten, de verzamelingen van mensen. Lees meer...
 

Filmpjes van de website "Liever Limburgs"

Mijnmuseum
Mijnwerkerwoning
Beringen Mijn